CRISTINA BRANCO
Lijden, weemoed, onmacht tegenover het noodlot: dat zijn de
tragische gevoelens die men bij het beluisteren van traditionele
fadomuziek verwacht. De lange traditie van de fado kent een aantal
vaste formules om deze gevoelens tot uiting te laten komen. De getrouwe
herhaling hiervan leidt jammer genoeg tot een zekere sleetsheid
van de fado, tot emotionele vervlakking die de woorden van de zangers
overvleugelt.
 De
weg die Cristina Branco gaat, is anders. Zonder naïef met de
traditie te breken, maar juist door het beste ervan te bewaren (luister
maar naar de fadoklassiekers die zij zingt), blaast Branco de fado
dankzij haar authentieke interpretatie nieuw leven in. Met haar
prachtige stem en haar gevoelige vertolking probeert ze de teksten
en de muziek van de fado samen te laten vloeien en in de beleving
onscheidbaar te maken.
Cristina Branco (1972) groeide ver van de fadohuizen in Lissabon
op; niets wees erop dat ze tot de fado voorbestemd was. Zoals bij
veel jongere Portugezen die na de Anjerrevolutie (1974) geboren
werden ging haar belangstelling uit naar volksmuziek, jazz, blues
en bossanova, maar niet naar de fado. Voor haar was dat een genre
van een andere generatie. Tot het moment dat haar grootvader haar
voor haar achttiende verjaardag het album Rara e Inedita van Amália
Rodrigues cadeau gaf. Plotseling ontdekte Branco alle emotie die
het genre maar kon bevatten in deze nauwe verbintenis tussen stem,
poëzie en muziek. De amateur-zangeres - die toen nog communicatiewetenschappen
studeerde en journalist wilde worden - begon haar stemtechniek te
ontwikkelen en haar nieuwe roeping serieus te nemen.
Ook andere jonge musici hadden midden jaren negentig in de fado
een nieuwe expressievorm ontdekt, wat tot een verrassende vernieuwing
bijdroeg. Net als zij, begon Branco duidelijke keuzes te maken,
waarbij respect voor de traditie hand in hand gaat met de wens tot
vernieuwing.
Het is onmiskenbaar dat Cristina Branco een eigen stijl aan het
ontwikkelen is, met als voornaamste bestanddelen: een traditionele
groep (zang, Portugese gitaar, gitaar en basgitaar); een tegelijk
lichte, warme en doorleefde stem; een mengeling van traditionele
fado's, eigen thema's en volksliedjes, waarbij ze altijd zorgvuldig
de teksten van de beste Portugese dichters uitkiest.
|
